"Toneel is een kunst die zichzelf vernietigt, het is altijd
geschreven op de wind. Het beroepstoneel verzamelt elke avond
andere mensen en spreekt tot hen via de taal van het gedrag"
(theatermaker Peter Brook, De lege ruimte, 1971)
Het is de natuurlijke taak van kunstenaars om afgestemd te zijn
op de wereld om hen heen, en hun intuïtie te verbinden met het
werken in de stof. Voor theatermakers zijn mensen -inclusief
zijzelf- het materiaal waarmee zij werken.
Theater spiegelt en roept ervaringen op. Het geeft nooit een
oplossing, maar maakt refectie mogelijk. Op het gedrag van een
persoon, hoe dat gedrag samenhangt met dat van een ander, of
van een collectief.
Maar ook kan het laten zien welke overtuigingen er achter
bepaald gedrag zitten, welke normen en waarden, en het kan zelfs iets laten doorschemeren van de binnenste identiteit.
